ท่วงท่าก้่าวย่างนั้นสุดแสนธรรมดาสามัญ หากแม้นก้าวล่วงไปคลาคละแวดล้อมด้วยฝูงชน ก็คงถูกกลืนหายอย่างง่ายดาย
 
   เธอจ้องมองอย่างเนิ่นนานลึกเข้าไป อย่างพยายามค้นหาความหมายในเฉดสี ที่ปาดป่ายฝีแปรงทั้งเยือกเย็น ร้อนแรง ทว่าเธอรู้สึกกดดัน เนื่องจากชั้นเชิงด้าน "ทัศนศิลป์" นั้นให้คะแนนตัวเองเป็นศูนย์ ได้แต่สงสัยว่า พาตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร
 
 
   Something in the way she moves  หญิงสาวเคลื่อนไหวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
 
   หญิงสาวผู้มีขาข้างหนึ่งเช่นเดียวกับหญิงสาวผู้พลัดหลงเข้ามาสู่ชีวิต ฮาจิเมะ แห่ง South Of Border, West Of The Sun ในนวนิยายอารมณ์หวลไห้ติดตรึงของ ฮารูกิ มูราคามิ
 
   ที่นี้ไม่มีบาร์แจ๊ซ แต่บางห้วงหาวในบรรยากาศเงียบอ้าวอบกลางเมืองนี้ กลับเจือปนไปด้วยรูปรอยแห่งอดีต ปัจจุบัน อนาคต คละเคล้าเศร้า สุข กระจัดกระจาย ในรูปแบบต่างแตก แยกเป็น "งานศิลปะ" ในนานับประการที่จัดแสดงเต็มพื้นที่
 
   หญิงสาวนักบัญชีมิเคยรู้จักภาพวาด นอกจากตัวเลขที่เธอต้องหา แม้ในจุดทศนิยมเล็กน้อย ที่อาจพลัดตกหล่นหาย มิฉะนั้นย่อมไม่สามารถจะหาผลรวมที่ลงตัว
 
   เธอไม่รู้ว่า เขาเข้าในชีวิตเธอได้อย่างไร ความไม่สมบูรณ์ในร่างกาย ทำให้เธอเลือกที่จะห่อหุ้มตัวเองด้วยเกราะอ่อน เพื่อปกป้องตัวเองจากสิ่งเร้าในภายนอก ที่อาจจะทำให้เธอหวั่นไหวได้
 
   แต่แล้วในวันที่แดดอุ่นไอเรื่องราว เขาก็ก้าวเข้ามายังเกราะที่ปริแตกของเธอ
 
   สีนั้นปริแตก มันกระจัดกระจายเหมือนตัวเลขที่เธอพยายามรวบหาผลรวม เธอเพ่งมองอย่างพินิจ บางสิ่ง คืออะไรนะ คือ ความสวยในการปัดป่ายฝีแปรงจากศิลปิน เธออยากจะเข้าใจความนึกคิดแห่งการสร้างสรรค์นี้
 
    เช่นเดียวกัน เธอเองก็อยากเข้าใจในผู้ชายของเธอ อะไรนะ คือ สิ่งที่เขาตกลงปลงใจใน กาย,ใจ ของเธอ ผู้บกพร่องไม่สมบูรณ์พร้อมเช่นคนทั่วไป
 
 
....
 
 
     ศิลปะแบบโบราณหากจะเขียนบรรยายอะไร ก็จะเฉพาะเจาะจงลงไป เช่น รูปผู้หญิง ต้นไม้ สัตว์ ผลไม้ ผู้ชาย และแม้แต่พระเจ้า  ไม่มีใครจักแสดงแค่ความรู้สึกปราศจากร่างแบบ
 
    แต่จิตรกรรม ความหมาย ทุกชนิดความสำคัญของความรู้สึกอยู่ที่สี และการจัดรูปทรง (Colour of Form)
 
    สำหรับการถ่ายทอดออกมาเป็นศิลปะนั้น  หลักอันสำคัญ คือ ความรู้สึกภายนอก และความรู้สึกภายใน (the inner and the outer) ความรู้สึกภายนอก คือ วัสดุรูปทรง และเมื่อรู้สึกต่อการเห็นรูปทรงดังกล่าวแล้ว ก็จะเกิดความรู้สึกภายในสำหรับคุณค่าของรูปทรงนั้น....
 
    เธอหยุดคำอ่านในใจ ล่ะสายตาไว้เพียงเท่านั้นมันช่างไม่เข้าหัวเลย  นายวาสสิลี่ แคนดินสกี้ ชาวรัสเซียผู้ริเริ่มมโนศิลปะ หรือ ศิลปะนามธรรม (Abstract Art)  พยายามอธิบายในสิ่งที่จับต้องไม่ได้มากไปสำหรับเธอ
 
    ก็เพียงแต่เธออยากจะเข้าใจ(โลกของ)เขามากขึ้น อยากสนทนา บางเรื่อง บางอย่าง ที่ใครๆ เรียก ศิลปะ ที่(ผู้เพิ่งจะเป็น)คนรัก(ของเธอ) รังสรรค์ และ อาชีพแห่งเส้นสายนั้นก็แทบไม่พอยาไส้ แต่เขาก็มุ่งมั่นที่จะสร้าง "สิ่งที่เรียกว่าจรรโลงโลก" ขึ้นมา
 
    เธอลอบเข้ามาในพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ในบ่ายวันหยุดอันเงียบงันวันนี้ ก็เพื่อสิ่งนี้ สิ่งที่เธอพยายามทำความเข้าใจอันหลากหลาย มากกว่าตัวเลขอันคร่ำเคร่ง
 
....
 
 
      เสียงโทรศัพท์ทำลายความเงียบงันของบรรยากาศนั้น เธอรู้สึกแตกตื่นที่จะรับสาย ด้วยกลัวว่าจะรบกวนสมาธิการเพ่งมองของผู้คน อีกทั้งเธอไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็น "ศิลปะแห่งจัดวาง" ( installation เฉพาะ) จากจุดรวมสายตาของผู้คน ณ ที่แห่งนี้
 
      รีบเดินเลี่ยงออกมายังมุมห้องอย่างช้าๆ โทรกลับไปยังคนรักของเธอ ท่ามกลางเสียงต่อว่าของปลายสายที่บ่นว่าเธอไม่น่าลำบากต้องเดินทางมาขนาดนี้ หากเธอจะมาเขาน่าจะเป็นคนที่อยู่เคียงข้างประคับคองให้เธอเดินถนัดกว่านี้
 
 
    " ไม่เห็นจะเข้าใจเลย ดูยากจังไอ้ศิลปะเนี่ย อยากดูเรื่องกว่านี้ "  เธอบ่นกับคนรัก
    " มันก็ไม่ต่างกันกับเรื่องคิดเลข หรอกนะ อันนั้นคุณถนัด แต่ผมก็บื้อใบ้"  ปลายสายรีบสร้างความสมดุลย์ของเรื่องราว
 
    ............

    " รักฉันเพราะอะไร "  เธอลังเลที่จะถาม(ก่อนหน้า)...แต่ก็หลุดออกมาจนได้
 
 
 
 
 
        Photobucket
 
 
 
 
       ศิลปินกลุ่มแอบสแตรกไม่ต้องการสร้างรูปทรงที่ปรากฎให้ผู้ดูหลงติดเพียงแค่นั้น แต่ต้องการสร้างรูปทรงใหม่ โดยคำนึงถึงการจัดภาพ ลีลา จังหวะความสมดุล และความรู้สึก เพื่อให้เกิดอารมณ์และความรู้สึกเอง เมื่อได้สัมผัสสิ่งที่ไม่อาจชี้เฉพาะไปได้ว่า เป็นอะไร
 
      " ผมไม่อาจชี้ชัดได้ นอกจากความรู้สึกว่า รัก ก็คือรัก อาจเป็นท่าเดินของคุณ(ที่ใครเห็นว่าพิกลพิการนั้น).... " เขาหยุดคิดในห้วงขณะหนึ่ง เร่งบิดวอลลุ่มเพลงจากวงสี่เต่าทองให้ดังขึ้น เพลงชื่อ บางสิ่ง 
 
      " ฟังเพลงนี้เถอะนะที่รัก .. เพียงรู้สึกไปกับท่วงทำนองของเสียงเพลง "
 
Something in the things she shows me
Don't want to leave her now
 
 
      สิ่งที่เธอแสดงออกมาในทุกอย่าง มันเป็น ศิลปะพิสุทธิ์ จัดแสดงเฉพาะแบบเธอ กลมกลืนขึ้นด้วยสีสัน การเคลื่อนไหว ลีลา จังหวะ ลักษณะผิว สัดส่วน และความเด่นชัดของภาพ ไม่ใช่แบบที่ใครประทับใจ แค่รู้สึกได้เฉพาะ เขา
 
       Somewhere in her smile she knows
 
       " วันนี้ ยิ้มหรือยัง " เขาถามเธอขึ้น
       " กำลังยิ้มอยู่นะ " เธอเอ่ยตอบ
       " รูปภาพนั้น ไม่ต้องเข้าใจหรอก แค่รู้สึกก็พอนะ ..เศร้า สุข ก็แค่รู้สึก  ...เหมือน ยิ้ม ไงล่ะ"
 
 
         พิพิธภัณฑ์ศิลปะวันนั้น มีหญิงสาวผู้บกพร่องทางกายภาพคนหนึ่ง แต่ใจกลับเต็มเปี่ยมไปในความหมายบางสิ่ง ที่เธอสร้างขึ้นมาเอง ไม่ใช่จากนักศิลปะคนใด
 
       เธอไล้เรียงไปกับภาพเขียนเชิงนามธรรม ไม่รู้เรื่องราวอะไรทั้งสิ้น เพียงแค่เธอยิ้มในใจ ลื่นไหลไปกับความรู้สึกที่ลึกซึ้ง..ในบางสิ่ง.. อันยาวนาน
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณที่ทำให้ต่อจากนี้ เพลงนี้จะมีความหมายมากขึ้นกว่าที่เคย

#3 By cobaltblue on 2011-07-25 00:23

รักก็คือรัก...big smile Hot! Hot! Hot!

#2 By นกหงษ์หยก on 2011-07-24 20:28

Hot! Hot! Hot!

#1 By Erika on 2011-07-24 18:20