ในสวน..แห่งความลับ

posted on 12 Jul 2011 18:14 by exmusic in shortshOrtstories
 
 
1

       ในสวนนั้น มีมนุษย์ผู้ชายก่อเกิดขึ้นก่อนจากการเสก ทั้งเขายังถูกแซะเอาซี่โครงมาสรรเป็นแรกหญิง แล้วทั้งคู่ก็ถูกส่งไปอยู่ในสวนสวรรค์อันมีนามว่าอีเดน  พร้อมรับคำสั่งห้ามว่า จะกินอะไรก็ได้ทุกอย่าง ยกเว้น แอปเปิ้ล ผลไม้จากต้นแห่งความรู้  แต่ลูซิเฟอร์ผู้ชอบยุแยง ก็ยุยงเธอให้กัดกินผลไม้นั้นเข้าไป ทั้งเธอเองเป็นคนชักชวนให้เขากินด้วย เมื่อคําสั่งอันผู้เสกเคยห้ามถูกฝ่าฝืน เรื่องราวจึงยาวนานในกาลกล ส่งผ่านเรื่องราวล้่านไมล์แห่งหลักใจ

    เธอต้องคลอดลูกด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ทั้งก่อนหน้านั้นอาจต้องเสี่ยงภัยในการเลือกสรรพ่อของลูก ส่วนเขาเล่าก็ต้องทํางานหาเลี้ยงปากท้องของตัวเอง และผู้อื่น อย่างเหน็ดเหนื่อยทั้งชีวิต  คําสาปอันแสนสาหัสนี้เหล่า ก็ล้วนตกทอดมาถึงพวกเราทุกคน กระทั่งทุกวันนี้

 

 

Photobucket
 
 
 
 
 
 
     2
 
      เธอยื่นผลไม้นั้นให้ผม มันช่างหอมหวานเสียเหลือเกิน ผมมาทำอะไรยังที่นี้ ท่ามกลางความเงียบงัน บางทีผมอาจต้องการแสวงหาสถานที่ประมาณนี้ เพื่อชำระล้างความขุ่นมัวออกไปจากใจ สถานที่มีกำแพงซึ่งขวางกั้นพื้นที่นี้กับที่อื่นๆ  ผมจินตนาการถึง หนุ่มสำนักงานผู้มีบ่วงรัดซึ่งประดับประดาห้อยย้อยบนหน้าอกคนหนึ่ง เขาอาจมองลงมายังเบื้องล่าง ซึ่งที่ที่ผมได้นั่งอยู่ตรงนี้ เขากำลังสูดหายใจ เพื่อเติมเต็มพลังบางอย่างอยู่บนตึกสูงนั้น ท่ามกลางตัวเลข ดัชนีแห่งการขึ้นลงของหลักทรัพย์
 
   นี้เป็นคำสาบตามที่เรา เคยได้ยินในตำนานปรัมปราหรือเปล่า ถ้าอย่างนั้น ผมก็อาจโดนคำสาบนั้น เช่นกัน
 
   ผมนึกถึงเธอ เธอผู้อ่อนหวานและแสนดี แม้จะงอนหงุดในหลายครั้ง ในสิ่งที่ผมให้คำตอบเธอไม่ได้ บางเรื่องผมแค่อยากใช้เวลากับตัวเองมากขึ้น บางทีคำตอบนั้นอันผมสร้างพื้นที่ให้ตัวเอง อาจคงต้องรอนานหน่อย เพื่อที่ผมจะตอบได้อย่างมั่นใจ 
 
   เธอร้องขอ ดอกกุหลาบ อันผูกโบว์ริบบิ้นมันวาวสีเงินทอง จากผมในวันสำคัญ ตัวผมนั้นไม่ยากเลยหากต้องหาดอกไม้นั้น เพียงแต่เห็นว่า ทำไมเราต้องให้ ด้วยเพราะเทศกาลอะไรบังคับว่าต้องให้ หรือบางสิ่งที่แสดงออกไปทุกวันนี้ ผมก็มั่นใจได้ว่า ผมรักเธอ จะมีเพียงแต่ อาชีพ ลูกจ้างอิสระ อันหาเงินได้อย่างน้อยนิด ที่อาจสร้างความไม่แน่ใจให้กับตัวเธอในบางครั้ง ถึงแม้ในความไม่แน่นอนนั้น เธอก็พร้อม ที่จะร่วมหอลงโรงกับผมก็ตาม แต่ในใจหนึ่ง ไม่อยากให้เธอต้องลำบาก กับความหวังแห่งอนาคตที่ไม่แน่นอนนี้

    เธอเรียกผมว่า "มนุษย์เหตุผล"
 
    ผมสูดลมหายใจให้ตัวเอง อีกครั้ง .. ถ้าเพียงแต่ผม ไม่ถือดี ให้โอกาสตัวเอง (เช่นหนุ่มบนตึกนั้น) ความอหังการ์แห่งตัวตน คงไม่ส่งผลถึง วันนี้ วันที่ผมต้องทบทวนตัวเองอีกครั้ง บางทีเส้นทางสายนี้ ที่จะเดินร่วมกัน(กับเธอ)  อาจต้องหยุดลงไว้ เท่านี้ แค่นี้
 
 
 
 
 
3
 
    ฉันเดินมาไกลมากหรือเปล่านะ กับเส้นทางสายนี้ บางทีเราอาจเหนื่อยที่จะเดินต่อไป ย้อนความหลังทำไมฉันต้องเลือกเขา ทั้งที่ฉันมีโอกาสในความหมายที่คนตัดสินใจว่า เธอควรเลือกได้ดีกว่านี้ แน่นอนความสมบูรณ์พร้อมในเรื่องทรัพย์สินศฤคารใครล่ะไม่อยากได้ แต่ที่ฉันเลือกเขา เหตุผลอาจไม่มีอะไรนอกจากสิ่งที่คุณก็รู้อยู่แล้วแก่ใจ
 
    ฉันรู้ว่า เขารักฉัน แต่แค่ดอกกุหลาบ ในวันสำคัญกลับไม่เคยมี คนเราย่อมต้องการความมั่นใจในการแสดงออก มากกว่าความรู้สึก ฉันต้องการมากไปหรือเปล่า ไม่นะ บางที แค่การบอกคำความหมายซึ้งๆ ให้มั่นใจ ก็แทบจะไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ ฉันแค่เห็นว่า คนเราควรหยอดกระปุกเพื่อเพิ่มคะแนนให้กับความรัก ค่อยๆ เติม ค่อยๆ เพิ่ม มากกว่าจะให้แบบเต็มกระปุกครั้งเดียว
 
   หากฉันต้องการแบบนั้น บนตึกสูงแห่งนั้น(ที่ฉันทำงานอยู่)  หาไม่ยากเลย ฉันไม่ใช่คนขี้เหร่อะไร เลือกเขา ด้วยเพราะเขาเป็นเขา แต่ความเป็นเขา ฉันก็กำลังค้นหาอยู่ แม้พยายามทำความเข้าใจในบางเรื่อง ฉันกลับพบช่องว่าง ในพื้นที่นั้นมากมาย
 
    เขาเรียกฉันว่า "มนุษย์อารมณ์"
 
   ความเหนื่อยล้าคงมีกันทุกคู่ บางทีสิ่งนั้นก็บันทอนจิตใจมากมายเหลือเกิน จนไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดแห่งปลายทางนั้นอยู่ตรงไหน
 
 
 
 
4
 
   ในสวนแห่งนี้ เขา และ เธอ  นั่งเคียงกัน..เบือนหน้าหันทิศไปคนล่ะทาง
 
    คนเราต่างมีพื้นที่ของเรืื่องราวแห่งตัวตน ในสวนก็เช่นกัน  ย่อมต่างในพื้นที่อันเราเลือกสรร ระหว่างนั้น จะสวนสาธารณะ หรือสวนสวรรค์ ก็สุดแท้แต่ใครจะเลือกสรร ออกกำลัง พักผ่อน แสวงหาความหมายเฉพาะ รวมทั้งหากเราจะถากถางเพาะปลูกสร้างก่อ สิ่งใดสิ่งหนึ่งขึ้นเฉพาะ ในแบบของตนเอง
 
     เรามาจากสวนลับแห่งไหน  หญิง, ชาย เกิดกายเคียงกันจากส่วนนั้น จากกระดูกอันเคยผูกโยงติดตรึงจากร่างเดียว แม้จะเหนื่อยหนักกับการเดินทางเพื่อตามหาชิ้นส่วนที่หายไป อย่างไรก็จำต้องค้นหา แม้ระยะทางจะกี่ล้านไมล์ หากข้างในยังร่ำร้องเสมอ
 
   ในสวนอันเงียบงัน คล้ายมีเสียงแผ่วเบาของเกษรดอกไม้อันร่วงหล่น เธอนั่งสงบเงียบไม่เรียกร้องในสิ่งที่ฉลาดเกิน(ในบางครา) เขาคงต้องทำตัวโ่ง่งม และเลือกที่จะ พูด หรือ แสดง ให้เธอเข้าใจยังพื้นที่ส่วนลึกนั้น
 
   ทั้งคู่นั่งเคียงกัน ในระยะห่างอันลมโกรกโผยแผ่วเย็นสบาย ดอกไม้นั้นร่วงหล่น มันเป็นดอกไม้ในสวนสาธารณะใช่จากสวนสวรรค์แห่งหน จากโบราณกาลใด
 
   วันที่ทั้งคู่สบตากัน ลึกซึ้ง อย่างเข้าใจในพื้นที่เฉพาะ "กันและกัน" สวรรค์ก็เผยอเผยใจ จนเจอ เธอไม่มีผลแอปเปิ้ลใดใดอยู่ในมือ เขาเองเผลอหยิบดอกไม้บ้านบ้าน เชยเฉิ่ม ที่หล่นร่วงไม่ไกลจากม้านั่งแห่งนั้น มอบให้เธอ
 
    เธอเผลอยิ้มให้ดอกไม้นั้น แม้จะไม่ใช่กุหลาบอันงามหรู ในช่องว่างอันล่ะไว้กว้างๆ ระหว่างใจ ทั้งคู่หล่นคำดอกไม้พร้อมๆ กันอย่างไม่รู้ตัว มิมีใครสาบสั่งให้พูด 
 


                                                     " ผม../ ฉัน...
 
                                                       ......รักคุณนะ "
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แรงบันดาล "เรื่อง" ใจจากเพลง 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่ได้เข้ามานานแล้วนะครับ
แต่ตามอ่านเรื่องที่พลาดไปด้วยใจอิ่มเอม
big smile

#6 By 40reborn on 2011-07-15 21:45

ประโยคสุดท้ายเป็นคำสาปจากสวรรค์หรือเปล่านะ?
big smile Hot!

#5 By 40reborn on 2011-07-15 21:08

นึกถึงวิชา คริสต์ศาสนา
ที่เรียนตลอดการศึกษามัธยม

หนูว่า มนุษย์เหตุผล กับ มนุษย์อารมณ์

พอเอามารวมกันกลาย เป็น มนุษย์ ธรรมดา

นี่แหละ บางครั้งความธรรมดา นั้นก็ดีแท้นะค่ะ

โชคดีออก ที่เราเจอใครสักคนที่สามารถทนลำบาก
แล้วอยู่กับเราได้ เพราะเราคือเรา

#4 By ♪『Nakarei_Belle』♪ on 2011-07-12 22:02

confused smile

#2 By นกหงษ์หยก on 2011-07-12 19:44

ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ คงเพราะผมเป็นคนพุทธ เลยไม่มีความรู้เรื่องนี้

แต่ผมว่าเรื่องนี้ โรแมนติกดีนะครับ big smile

#1 By ปลาวาฬ on 2011-07-12 18:22