พระอาทิตย์เดินทางถึงจุดหยุด ที่เรียกกันว่า ครีษมายัน  กลางวันช่างแสนยาวนาน มันนานเช่นกันกับชีวิตของผม ที่เดินทางมาถึงจุดหยุดรอ ตรงนี้ 

     ชะง่อนผาอันผมเคยป่ายปีนอย่างไม่แน่ใจในการร่วงหล่น.. แล้วก็หล่น

     ก็เพราะความชาชินแล้วกระมั้ง เธอหัวเราะหึหึ เมื่อได้ยินคำพูดอันแสนทะนงตนซ้ำซาก ที่ว่า ไม่เป็นไรหากการเดินทางครั้งนี้ จะหล่นร่วงอีกครั้ง 
 
 
.....
 
       เราพบกันในวันไม่นาน แต่การพูดคุยล้วนออกรสอย่างยิ่ง อาจจะเป็นเพราะในห้วงที่เธอรู้สึกเคว้งคว้าง การได้พูดคุยกับใครสักคน แค่ใครคนหนึ่งได้รับฟังปัญหานั้น แม้จะแก้ไขอะไรไม่ได้เลย มันก็จะทุเลาเบาบางลงไปเอง
 
     ก็คงเพราะชีวิตอันง่อนแง่นของคนเรานั้น ขอเพียงแค่การรับฟังจากใครสักคน แค่นั้น เท่านั้นเองสำหรับถนนเส้นหนึ่ง ยามประสบพบความอ่อนล้า ในความวกวนแห่งมรรคา 
 
 
               เธอบอกว่าเธอรักเขา เขาก็อาจจะรักเธอ แต่เขานั้นมีเธออีกคน ...


       ปัญหาเช่นนี้ กล่าวแล้วล้วนธรรมดาสามัญ อันสามารถพบเห็นใน หนังรักพันเรื่อง นวนิยายรักหมื่นเล่ม เพลงรักอีกแสนล้านเพลง
 
 
 

 
 
Photobucket
 
 
 
 
 
      การพูดคุยยังคงเป็นไปด้วยดี ผมเล่าให้เธอฟังถึงดินแดนอันมหัศจรรรย์ ซึ่งสมบูรณ์พร้อมในทุกอย่าง นักเดินทางหลายคนมากคู่ จูงมือกันไปถึงปลายทางนั้นแล้ว
 
     ผมยังไม่รู้ว่าสุดเขตแดนใจนั้น จะเป็นอย่างไร จะมีความเพียบพร้อมทุกอย่างหรือไม่ หรือที่สุดแล้ว มันอาจจะมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ แต่ก็ยังระคนปนเศร้าเคล้าน้ำตา ก็ใครจะไปรู้
 
      แต่หากเราจับมือกันให้มั่น ไม่พลัดหลงกันในระหว่างทางที่จะไปให้ถึง เชื่อแน่ในปลายทางที่เรายังคงกุมมือกันไว้ อย่างน้อยย่อมมีอะไรอันมีความหมายลึกซึ้ง  ที่ตัวผมเองก็ยังตอบมันไม่ได้ 
 
 
.....
 
       ผมบอกเธอว่าในการเดินทาง มีคำถามไม่น้อยที่ผมตอบตัวเองได้ แต่มีเพียงคำถามเดียว ที่ผมใช้เวลาเดินมาทั้งชีวิต เพื่อจะมีคำตอบสุดท้ายให้ตัวเองอย่างกระจ่างแจ้ง ซึ่งเป็นคำตอบที่คิดว่า สมบูรณ์พร้อม ที่ผมคงจะไม่ต้องถามย้ำๆ ซ้ำๆ กับตัวเอง อีกต่อไป
      ผมบอกกับเธอว่า หากผมบรรลุโสดามรรคผล ผมคงไม่ต้องการคำตอบนี้ แต่.. เพราะผมเป็นสามัญชนคนธรรมดา จึงยังคงต้องถาม เธอยิ้มอย่างขบขันเจือความรู้สึกเศร้าลึก ที่ผมเองรู้สึกถึงมันได้
 
 
      ในวันที่พระอาทิตย์เดินทางถึงจุดหยุด ที่เรียกกันว่า summer solstice  กลางวันร้อนอบอ้าวด้วยวันอันแสนยาวนานไม่มีที่สิ้นสุด 
 
      ผมนึกถึงประโยคซ้ำๆ เหตุการณ์เดิมๆ อันแสนธรรมดา ที่เรียกกันว่า  cliche
 
                เธอบอกว่าเธอรักเขา เขาก็อาจจะรักเธอ แต่เขานั้นมีเธออีกคน... 
 
 ที่สุด ผมบอกรักเธอ...

 
....

 
      เธอบอกว่า เธอชอบการเดินทางนะ ..เพราะมันได้เห็นโลกอันแตกต่าง เช่นเดียวกับการที่เราได้พูดคุยกันอยู่นี้
ผมถามว่า หากบนที่นั่งแห่งพาหนะที่จะพาเราไปถึงที่นั้น อันผมมั่นใจว่า อาจจะเป็นที่แห่งหนสุดท้าย ซึ่งเราจะลงหลักปักฐานอย่างมั่นคงแข็งแรง โดยไม่ต้องท่องเที่ยวแสวงหาอีกมากครั้ง
 
      หากบน  รถประจำทาง รถไฟ เรือเมล์ อากาศยาน นั้น ยังพอมีตั๋วอันจำกัดเฉพาะผู้โดยสาร ซึ่งผมเริ่มแน่ใจว่า มันคงมีตั๋วนั้น อยู่จริง

    ผมสูดลมหายใจให้ลึกที่สุด ก่อนตัดสินใจ...ถาม คำถามสุดท้าย..กับเธอ ด้วยความมั่นใจ ในถนนสายข้างหน้านี้ ว่า 


           " ถ้าตั๋วนั้นยังเหลืออยู่ คุณจะไปกับผมไหม ? 


เธอตอบ  ในทันที 

                             " ฉันมีตั๋วแล้วค่ะ "
 

    ใจผม รู้สึกถึงความหนาวเหน็บ ในวันซึ่งพระอาทิตย์แสนร้อนแรงอบอ้าวยาวนาน คล้ายหล่นร่วงจากชะง่อนผาชันนั้น อีกครั้ง
 
 
 
 
 
      Photobucket
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ขอบคุณ โจวมู่วัน แห่ง  In the Mood for Love  ที่กระซิบบอกประโยคคำถามนี้
แรงบันดาลใจจากเพลง..
 
 

Comment

Comment:

Tweet

นึกถึงเพลงนี้ทุกครั้งเลยconfused smile

#7 By tiew@hongyok on 2012-01-20 16:24

ผมโคตรชอบเพลงนี้เลยครับ.big smile

#6 By keaaaa on 2011-07-01 19:39


^
^

ไม่เคยอ่านครับคุณโหน่ง big smile
ผม อ่านการ์ตูน น้อยมากครับ เนื่องจากมันต้องอ่านหลายๆ เล่มต่อกัน

แต่ถ้าจบเป็นตอนๆ ก็อ่านบ้าง แต่มันก็เป็นการ์ตูน ที่คนรู้จักกันดี อย่างพวกโดเรม่อน อะไรประมาณนี้ครับ open-mounthed smile

#5 By ทิว แอด ไฟน์ on 2011-06-22 20:15

Ticket ชอบจัง

#4 By Clepsydra:: on 2011-06-22 19:52

ทันการ์ตูน รถไฟสาย 999 ไหมค๊ะ
ยังมีความเชื่อเช่นนั้นค่ะbig smile

#3 By ta_THINK_nhong on 2011-06-22 17:42

บางซื้อตั๋วอย่างโดดเดี่ยว แล้วโชคชะตาพาให้เขากับเธอไปเจอกันระหว่างการเดินทางก็ได้นะ หนูง่วงมากไม่รู้รับสารถูกมั้ย

#2 By ♪『Nakarei_Belle』♪ on 2011-06-22 17:00



: Ticket



เคยได้ยินใช่ไหม ว่าที่หนึ่ง ถ้าไปถึงเราจะมีทุกอย่าง
ความสุข ความฝัน อะไรที่เฝ้ารอ จะรอเราอยู่ที่ปลายทาง

และต้องใช้ เพียงตั๋วเดินทางแค่ใบเดียว และมันก็ไปกลับกลายเป็นหลายครั้ง
แต่ไม่เคยจะมีผู้ใดที่เคยไป จะกลับมาเล่าอะไรให้ฉันฟัง

ก็เลยสงสัยว่าจริง หรือไม่จริง อยากไปเจอกับตัวสักครั้งหนึ่ง
จะต้องเดินทางไกล ด้วยเท้าฉันก็ยอม หากมันจะมีอะไรเมื่อไปถึง

ต่อให้ตั๋วเดินทางจะแพงสักเท่าไร ต้องจ่ายด้วยอะไรจะไปหามา
และฉันจึง จ่ายหมดเท่าชีวิตที่ฉันมี เพื่อให้ใครบางคนมาส่งคืน และบอกว่า

ตั๋วใบนี้ไม่ได้มีสำหรับฉัน แม้เขาจะขายให้ทุกคนได้เท่ากัน

เพียงแต่ว่า รถขบวนนี้ไม่มีที่ให้กับฉัน จึงไม่มีสิทธิ์เดินทาง


อย่างที่เคยบอกไปฉันทุ่มเท และออกเดินไปบนทางที่เขาไป
จะเหนื่อย จะร้อน จะหนาว ฉันไม่กลัว ถ้าใจทรนงจะทนไหว

และในไม่ช้า ไม่นานก็มองเจอ ว่ามีปลายทางอยู่ไม่ไกล
ก็เลยตะเกียกตะกายเพื่อไปเจอ สุดท้ายปลายทางที่หายไป

มันคงไม่มีจริงแท้และแน่นอน ไม่มีทางให้คนอย่างฉัน
เพียงแต่ตั๋วเดินทางที่ใครๆ ก็มี ก็ไม่ได้มีให้คนอย่างฉันเหมือนกัน

จึงหวนคืนไปยังทางที่เดินมา ก็มีใครมองอยู่ตรงนั้น
พอเดินกลับไปก็เจอคนเดิม ที่บอกกับฉัน ย้ำๆ ซ้ำๆ ว่า

ตั๋วใบนี้ไม่ได้มีสำหรับฉัน แม้เขาจะขายให้ทุกคนได้เท่ากัน

เพียงแต่ว่า รถขบวนนี้ไม่มีที่ให้กับฉัน จึงไม่มีสิทธิ์เดินทาง



#1 By tiew@fine on 2011-06-22 16:30