the music

          มีคำกล่าวอ้างประโยคหนึ่งว่า ‘ถ้าคุณจำวู้ดสต็อคได้ แสดงว่าคุณไม่ได้อยู่ที่นั่นจริง’  ทำไม ก็เพราะว่า ยุคสมัยนั้น พวกเขาเรียกกันเองว่า 'Woodstock Nation' มันเป็นเหมือนเครื่องหมาย เสมือนความ Cool หรือ Hip แห่งยุคสมัย ที่ว่าใครได้ไปนั้น เท่ เหลือหลาย

         แต่ั้นั้นแหละ ก็มีทั้งพวกที่ไปไม่จริง แอบอ้างเพื่อให้เป็นที่ยอมรับ กับพวกที่ไปจริงแต่จำอะไรไม่ได้เลย  เพราะมันเป็นงานที่ มั่ว ที่สุด ทั้ง ขี้โคลน กัญชา แอสแอลดี และ ฟรีเซ็กซ์

        ' วู้ดสต็อค ' ไม่ใช่เป็นเพียงงาน 'มหกรรมดนตรี' แต่มันคือ การแสดงพลังทางดนตรี และพลังของหนุ่มสาว ที่ต่อต้าน “สถาบัน” ในชื่อ Hippie ณ ทุ่งนา เมืองเบทเฮล รัฐนิวยอร์ก ผู้คนประมาณ 450,000 คน กับช่วงเวลา 3 วัน 3 คืน ระหว่างวันที่ 15 – 17 สิงหาคม 1969 ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา และเสียงดนตรี

          เมื่อมหาชนเกือบครึ่งล้านมารวมตัว สาธารณูปโภคไม่เพียงพอ อาหาร น้ำ สุขา  พอฝนเทลงมา ก็ไปกันใหญ่กลายเป็นทะเลโคลน ผู้เสพยาที่บ้าคลั่ง เดินแก้ผ้าไปตามที่สาธารณะ ทำเอาชาวเมืองเบทเฮล แตกตื่นไปทั่ว

          เหตุการณ์ที่น่าสนใจ อื่นๆ ใน Woodstock  คราวนั้น มีดังนี้ มีผู้ป่วยมารับการรักษาที่ห้องพยาบาลสนามถึง 5,162 คน มีเด็กคลอดใหม่ในงานหลายคน มีผู้เสียชีวิต 3 ราย รายแรก เสพย์ยาเกินขนาด...รายที่สองพลัดตกลงมาจากหอไฟส่องหน้าเวที และรายสุดท้าย ถูกรถขนของเข้างานชนตายก่อนหน้างานเริ่ม 1 วัน มีผู้ถูกจับกุมไปสงบสติ อารมณ์ที่เมืองเบทเฮล  177 คน  มีผู้นำบัตรมาขึ้นเงินคืน 18,000 ใบ เนื่องจากไม่สามารถเข้าไปถึงงานได้ เพราะรถติดอยู่บนถนนที่จะเข้าสู่งาน 

                   คาลอส ซานตาน่า สมัยหนุ่มฟ้อ กับ แบนด์ของเขา

       Max Yasgur เจ้าของทุ่งนาแห่งตำนาน เสียชีวิตในปี 1973 ทุกวันนี้ยังมีอนุสาวรีย์เพื่อระลึกถึงความมีน้ำใจ เป็นก้อนหินแกะสลักรูปนกเกาะบนกิ่งไม้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของวู้ดสต็อค ภายใต้รูปยังเต็มไปด้วยรายชื่อศิลปิน น้อย ใหญ่ ที่มาร่วมแสดงในคราวนั้น

                                   ภาพชีวิตที่เคลื่อนไหวได้

         เมื่อย้อนมาดูบ้านเมืองเรา ผู้คนที่เคยเป็นวัยหนุ่มสาว ในคราวการเปลี่ยนแปลงประเทศ เมื่อ 14 ตุลา 16 ก็คล้ายกับเหล่า Woodstock Nation แตกต่างแค่วิธีการ การต่อสู้ในรายละเอียด แต่ก็ถวิลหาในสังคมที่ดีงาม     

    แต่เมื่อกาลเปลี่ยนไป ในปัจจุบัน คนก็เปลี่ยน เมื่อขวา-ซ้าย แทบแยกไม่ออก บางคนก็เคยมี อุดมการณ์ เหลือเพียง อุดมกิน บางก็ย้ำในเจตนาเดิิมไม่แปรเปลี่ยน เอาเถอะอย่างไรก็ตาม ไม่ว่า ชนชาติไหน ภาษาไหน หรือ เรา เจตนาทำอะไร เพื่ออะไร เพื่อผู้ใด เวลา จะเป็นคำตอบ

     แม้คำตอบอาจจะยังคงอยู่ในสายลมก็ตามแต่